GEODEZJA W GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI

 


2. Podstawowe pojęcia w gospodarce nieruchomości



Podstawowe pojęcia stosowane w geodezji urządzeniowo rolnej
2 godz.     Razem 6 godz.

I. Tematy

1) Podstawowe obiekty powierzchniowe

2) wg. "Geodezja w gospodarce nieruchomościami" Tom 1
 Rodzaje obiektów powierzchniowych
1. Struktura terenowa
2. Struktura terytorialna kraju
2.1 Jednostki podziału terytorialnego
2.2 Powierzchniowe obiekty fizjograficzne
3. Struktura wlasnościowa
3.1 Działka i parcela
3.2 Nieruchomość
3.3 Gospodarstwo rolne
3.4 Przedsiębiorstwo
4. Uzytki gruntowe i ich systematyka
4.1 Podział użytków gruntowych
4.2 Systematyka użytków gruntowych w ewidencji gruntów

3)  Prezentacja i analiza wybranych przepisów prawa z zakresu wykonwstwa geodezyjnego
na podstawie książki "Wykonawstwo Geodezyjne" , Ryszrad Hycner, Paweł Hanus, wyd. Gall. Katowice, 2007
Gospodarka nieruchomościami - ustawa z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomosciami 
Informacje ogólne:
Najważniejsze procesy gopodarki nieruchomościami
Najważniejsze pojęcia związane z gospodarowaniem nieruchomościami
Cele publiczne
Nieruchomość, rodzje nieruchomości:   nieruchomość gruntowa, nieruchomość budynkowa, nieruchomość lokalowa
Działy ustawy o gospodarce nieruchomosciami

Obiekty powierzchniowe ewidencji gruntów
Wykaz użytków gruntowych


II. Cele operacyjne:

Definiować  pojęcia:   obiekt   powierzchniowy,  jednostka  ewidencyjnaobręb  ewidencyjny , nieruchomość,  działka,   działka  budowlana, parcela, użytek gruntowy, gospodarstwo rolne.
Umieć   zaznaczyć  powyższe  powierzchnie  na mapach i schematach.
Znać różnicę między nieruchomością gruntową, budynkową lokalową.



Podstawy prawne dotyczące nieruchomości
3 godz.    Razem  9 godz.

Znać formy zarządzania i użytkowania gruntów.
Definiować pojęcia: własność, współwłasność, użytkowanie, użytkowanie wieczyste, dzierżawa, najem, użyczenie, posiadanie zależne i samoistne, wspólnota gruntowa, zarząd.
Operować  różnicami   pomiędzy  powyższymi pojęciami na przykładach.
Znać  różnice  między  posiadaczem  zależnym i niezależnym.
Wymienić rodzaje prawa rzeczowego. Wytłumaczyć zasady spadkobrania.
Znać różnicę między osobą prawną i fizyczną

Postępowanie administracyjne
3 godz.    Razem 12 godz.

Znać terminy obowiązujące przy postępowaniach administracyjnych.
Wymienić  organy  administracji  geodezyjno  - kartograficznej.
Znać właściwości organów administracyjnych.
Znać treść i formę podstawowych dokumentów administracyjnych.
Analizować na przykładach dokumenty: ugoda, postanowienie, decyzja, zażalenie, odwołanie, skarga.



 

Podstawowe pojęcia geodezyjne w gospodarce nieruchomościami

 

Podstawowe  obiekty  powierzchniowe 

 

W wyniku procesu podziału powierzchni ziemi, z uwagi na sposób jej użycia dla celów produkcji i usług, bądź ze względu na władanie, powstają stale różne obiekty powierzchniowe,
to jest wyodrębniają się części powierzchni o określonych zasięgach.

Jedne z tych obiektów nazywa się podstawowymi, ponieważ występują niemal w każdym pomiarze obszarów rolnych i są jednocześnie przedmiotem inwentaryzacji,
czyli opisu i wykazania na mapie bądź projektowania, czyli podziału na nowe obiekty powierzchniowe.


Podstawowymi obiektami powierzchniowymi są 

 

Użytki gruntowe, określenie pojęć, systematyka

 

Jeśli za kryterium podziału przyjąć użytkowanie ziemi, to z powierzchni ziemi wyłonią się grupy obiektów powierzchniowych,
charakteryzujące się tym, że w każdej grupie znajdą się obiekty podobne do siebie ze względu na wykorzystanie, jakiemu służą.

Takie właśnie obiekty powierzchniowe, bez względu na ich wielkość nazywają się użytkami gruntowymi.

Użytkiem gruntowym będziemy nazywać część powierzchni ziemi użytkowanej w jednolity sposób.

Istnieje - jak wiadomo - wiele sposobów użytkowania ziemi i dlatego istnieje też wielka różnorodność użytków gruntowych, można je jednak usystematyzować w grupy według określonych kryteriów,
którymi są istotne cechy, jakie są wspólne dla pewnych zjawisk lub obiektów.

Jeśli jako pierwsze kryterium przyjmiemy cel, jakiemu użytki gruntowe służą, to otrzymamy 7 grup użytków gruntowych:

Szczególną rejestracją użytków gruntowych zajmuje się specjalny dział z nauk geodezyjnych a mianowicie ewidencja gruntów.

W Polsce ewidencję gruntów prowadzi się zgodnie z Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r.
w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (Dz. U. nr 38 z dnia 2 maja 2001 r. poz. 454)

 

Wymienione zarządzenie wprowadza pojęcie jednostki ewidencyjnej.

Jednostką ewidencyjna jest to  obszar zwarty w granicach administracyjny gminy, miasta lub jego dzielnicy, osiedla.

Obszar jednostki ewidencyjnej dzieli się na mniejsze jednostki, które noszą nazwę obrębów.

 

Obrębem takim np. na terenie gminy jest obszar wiejski, jaki stanowi wieś w granicach ustalonych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dla każdego obrębu prowadzony jest oddzielny operat ewidencyjny.

 

Wymienione grupy użytków gruntowych nie wyczerpują, rzecz jasna ich systematyki, a tylko ją zaczyna.

Każdą z grup można podzielić na mniejsze składowe części.

Otóż daną grupę dzielimy na rodzaje użytków gruntowych – jako kryterium stanowi tu zasadniczy sposób użytkowania.
Np. w użytkach rolnych wyróżniamy: grunty orne, łąki, pastwiska, itd.

Rodzaje użytków gruntowych dzielą się z kolei na typy - kryterium podziału są tu właściwości przyrodnicze, np. łąki dzieli się na łąki mineralne i łąki torfowe.

Typy dzielą się często na odmiany.

Często nie wystarczy dla określenia użytku gruntowego podany schemat: podział na grupy, rodzaje, typy i odmiany, - mówi się użytek gruntowy naturalny, użytek gruntowy przysposobiony.

 

Użytek gruntowy

Uzytek gruntowy - część powierzchni ziemi użytkowanej w jednolity sposób.

Użytek gruntowy naturalny jest to taki, który powstał w sposób naturalny, który wytworzyła sama przyroda, a więc warunki klimatyczne, hydrograficzne, geotopograficzne.

Takimi naturalnymi użytkami mogą być np. lasy, jeziora, potoki, bagna, łąki , pastwiska itp.

 

Użytek przysposobiony powstał natomiast w wyniku celowej gospodarczej działalności człowieka. Przykład: rowy melioracyjne, szosy, tereny kolejowe, stawy rybne, tereny budowlane itp. Często zamiast użytek przysposobiony używa się nazwy sztuczny – antropogeniczny.

 

Według czasu użytkowania dzielimy użytki na:

·         użytki gruntowe trwałe

·         użytki gruntowe czasowe

 

W ewidencji użytków gruntowych /w rejestrze gruntów/ nie ujmujemy użytków czasowych, a podaje się tylko użytki trwałe, na których urządzono użytek czasowy.

Fakt istnienia użytków czasowych ujmujemy w opisie i komentarzu do rejestru gruntów.

 

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROZWOJU REGIONALNEGO I BUDOWNICTWA
z dnia 29 marca 2001 r.
w sprawie ewidencji gruntów i budynków.  (Dz. U. z dnia 2 maja 2001 r.)

 

 

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROZWOJU REGIONALNEGO I BUDOWNICTWA z dnia 29 marca 2001 r.

w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (Dz. U. nr 38 z dnia 2 maja 2001 r. poz. 454)


§ 5. Jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są:

1) jednostka ewidencyjna,

2) obręb ewidencyjny,

3) działka ewidencyjna.

§ 6. 1. Jednostkę ewidencyjną stanowi obszar gruntów położonych w granicach administracyjnych gminy, a w przypadku gdy w skład gminy wchodzi miejscowość o statusie miasta - również w granicach administracyjnych miasta.

§ 9. 1. Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.

§ 67. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1) użytki rolne,

2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,

3) grunty zabudowane i zurbanizowane,

4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E"
  oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R,

5) nieużytki, oznaczone symbolem - N,

6) grunty pod wodami,

7) tereny różne oznaczone symbolem - Tr.

§ 68. 1. Użytki rolne dzielą się na:

1) grunty orne, oznaczone symbolem - R,

2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps,

3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,

4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,

5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps,

6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr,

7) rowy, oznaczone symbolem - W.

2. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na:

1) lasy, oznaczone symbolem - Ls,

2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps.


Rodzaje obiektów powierzchniowych

wg. "Geodezja w gospodarce nieruchomościami" Tom 1

1. Struktura terenowa


Podział powierzchni Ziemi tworzy sieć granic oraz wyodrębnia różne obiekty powierzchniowe, które kształtuja strukturę przestrzenną i krajobrz terenu.

Liniowa forma granic i ich odmienność krajobrazowa powoduje, że obiekty powierzchniowe wyróżniają się w środowisku.
Granice oddzielajace obiekt powierzchniowy od otaczających go innych obiektów moga przebiegać przestrzennie, tzn. nie tylko na powierzchni terenu ala także nad ziemia i pod ziemią.
Granicę stanowi linia łamana, złożona ze skończonej liczby boków, których końce wyznaczaja punkty graniczne.

Punkty graniczne
mogą być utrwalone na gruncie przez stabilizację trwałymi znakami granicznymi lub markowane prowizorycznymi znakami.

Znak graniczny wykonany jest z trwałego materiału. Często pod granicznikiem umieszcza się odwrócona butelke szklana lub rurkę drenarska.
Znaki tymczasowe to rurki metalowe lub paliki drewniane.
Rolę znaku granicznego moze pełnic trwaly element zagospodarowania terenu, występujący na punkcie granicznym, np. słupek ogrodzeniowy, narożnik budynku.

Linia graniczna wyznaczona na gruncie jest granicą fizyczna, możliwą do identyfikacji w terenie i dostepną do bezpośredniego pomiaru.
W przypadku gdy granica przebiega przez miejsca niedostepne, np. środek rzeki, wtedy niemożliwe jet jej fizyczne wyznaczenie i pomiar.
Granica taka moze byc określona tylko matematycznie.
Granice określone fiycznie jak i matematycznie mogą stanowić granicę geodezyjna, wyznaczoną przez dane liczbowe (współrzędne, domiary), umożliwiajace ustalenie granicy na gruncie.
Uzupełniającymi informacjami dotyczącymi granic jest słowny opis ich przebiegu i graficzna ilustracja granic na mapie, przy pomocy znaków umownych.

Kategorie granic

Granice takie moa być utworzone prze miedze, ogrodzenia, drogi, cieki, linie zabudowy  itp.
Najwieksze znaczenie maja granice własnosci i użytkownia -  w relacjach społecznych i prawnych.

Wzajemny układ linii granicznych, wynikający z odrębności klas i użytków gruntowych oraz odmienności władania kształtuje strukture terenową.
Układ linii granicznych wyznaczajacych dzialki, zróżnicowane ze względu na własność i posiadanie  stanowi strukturę władania.
Układ obiektów gruntowych i oddzielających je linii granicznych tworzy strukture użytków gruntowych.

Zagospodarowanie ziemi nastepuje w wyniku urządzania na jej powierzchni różnych obiektów określanych jako obiekty zagospodarowania gruntów.

W zagospodarowniu można wśrod nich wyróżnić:


Pozyskanie danych o strukturze przestrzennej gruntów odbywa się przez określenie położenia punktów załamania granic.

Metodami pozyskiwania danych o strukturze przestrzennej gruntów sa:

2. Struktura terytorialna kraju

2.1 Jednostki podziału terytorialnego

Od 1.01.1999r. obowiązuje w Polsce 3-stopniowy  podzial terytorialny państwa na: województwa, powiaty i gminy.

Województwo jest jednostką podziału administracyjnego wyższego stopnia dla administracji rządowej, a także jednostka samorządu terytorialnego.
Status województwa określa ustawa z 5.06.1998r. o samorządzie województwa.

Powiat jest jednostka podziału administracyjnego oraz samorządu terytorialnego drugiego stopnia, wydzielona w granicach województwa.
Status powiatu reguluje ustawa z 5.06.1989r. o samorządzie powiatowym.
Podzial na powiaty ziemskie i miasta na prawach powiatu, czyli tzw. powiaty grodzkie.
Powiaty ziemskie obejmują od kilku do kilkunastu sąsiadujących ze soba gmin.
Powiaty grodzkie są gminami o statusie miasta, wykonującymi zadania powiatu, a więc są to miasta na prawach powiatu.
Jednostki te sa równocześnie pojedynczą gminą jak i powiatem. Status ten maja miasta liczące ponad 100 000 mk.

Gmina (od nie. Gemeinde) jest podstawową jednostka podziału administracyjnego kraju i podstawowa jednostka samorządu terytorialnego, która stanowi wspólnota samorządowa mieszkańców na danym terytorium.
Gmina ma osobowość prawną, a władzę wykonawcza stanowi w gminie wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Wladza uchwalodawcza i kontrolna przysluguje radzie gminy.

Jednostkami pomocniczymi w gminie sa: solectwa, dzielnice, osiedla, delegatury.
Sołectwo jest jednostka pomocnicza gminy wiwjskiej, której siedziba jest zazwyczaj wies sołecka. W dużych wsiach może być kilak sołectw.
Małe miejscowości, kolonie i osady moa być połączone z wsią sołecka.
W gminach miejskich odpowiednikiem sołectwa jest osiedle lub dzielnica.

Miasto (łac. civitas) jest odrębna, posiadającą prawa miejskie bądź status miasta jednostka terytorialną i administracyjną, obejmującą obszar gęsto zaludniony, o intensywnej zabudowie, wyrózniający się zwłaszcza nierolniczymi funkcjami i na ogół jest ośrodkiem handlowy, przemysłowym i kulturalnym.
Osiedle jest zespołem mieszkaniowym, będącym integralna częścią miasta lub wsi.

Wieś (łac. pagus).
Jednostka osadnicza o zwartej lub rozprosonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych oraz związanych z nimi funkcjach uslugowych lub turystycznych, nieposiadajaca praw miejskich lub statusu miasta.
Ze względu na strukture przestzrenna i funkcje wyróżnia sie rózne typy wsi takie jak: łańcuchówka (leśno-łanowa), okolnica, owalnica (placowa), rzędówka, seregówka, ulicówka, wielodrożnica, widlica wies samotnicza, folwarczna, przygraniczna, słuzebna, letniskowa, wola, wólka.
W Polsce jest 42835 wsi a z przysiółkami i osadami - 56537.

Osada - niewielka jednostka osadnicza na terenie wiejskim, z odmiennym i wyróżniajacym się charakterem zabudowy. Przewżnie jest zamieszkała przez ludność związana z okreslonym miejscem ub rodzajem pracy (osady: kolejowe, młyńskie, leśne, rybackie, po byłym PGR itp.)

Przysiółek - forma osiedla wiejskiego, z kilku lub kilkunastu gospodarstw, połozonych poza glówna zabudową wsi. Przysiółki powstawały w miejscach po wyrębie lasu na cele uprawne. Na  wykarczowanych terenach (porębach) lokalizowane były zagrody. W miastach odpowiednikiem przysióka jesr przedmieście.

Rejon statystyczny stanowi wydzielona jednostke przestrzenną, dla której sa gromadzone i opracowywane dane statystyczne.
Rejon statystyczny obejmuje kilka obwodów spisowych, jednak nie więcej niz 9.
Kazdy numer ma niepowtarzalny 6-cyfrowy identyfikator. Wielkość rejonu statyst. to nie wiecej niz 2700 osób i 999 mieszkań.

Sołectwo jest jednostka pomocnicza gminy nieposiadajacą osobowosci prawnej, podlegającą organom wladzy gminnej, a szczególnie radzie gminy, która powołuje sołectwa i wyznacza im zakres terytorialny oraz funkcje, powierz okreslone składniki mienia gminnego i środki finansowe z budżetu gminy na realizację zadań własnych.
Organem stanowiącymi kontrolnym sołectwa jest zebranie wiejskie, a organem wykonawczym - sołtys, który bez prawa głosu moze brać udzial w posiedzeniach rady gminy.

Obwód spisowy - jednostka przestzrenna wyodrębniona dla spisów powszechnych i innych badań statystycznych wg liczby mieszkań i mieszkańców.

Zasady podziału terytorialnego kraju oraz nazwy i identyfikatory wyodrebnionych jednostek określone sa w ustawie z dn. 29.06.1995 r. o statystyce publicznej.
Krajowy Rejestr Urzedowy Podziału Terytorialnego Kraju  - TERYT zwany rejestrem terytorialnym jest prowadzony przez GUS.
Rejestr jest jawny i dotycy systemów:
TERC - identyfikatory i nazwy jednostek podziału admin.
SIMC - identyfikatory i nazwy miejscowości
BREC - identyf. i nazwy rejonów statyst. i obwodów spisowyc
NOBC - dane dot. identyfik. adresowej ulic, nieruchomości i mieszkań
ULIC - centralny katalog ulic

2.2 Powierzchniowe obiekty fizjograficzne

Uroczysko - obiekt fizjograficzny, stanowiacy częśc lasu, a niekiedy takze pola lub łąki o specyficznych walorach krajobrazowych i środowiskowych.
Niwa - wyodrębniony obszar gruntów ze względu na formw wasnosci i działalności gospodarczej oraz sposób uprawy, zagodpodarowania, ukształtowania terenu, walorów przyrodniczych.
Niwy powstawały w okresie osadnictwa, w systemie gospodarki feudalnej. Były przekazywane osadnikom do wspólnego gospodarowania lub dzielono je na pola (działki) dla poszczególnych użytkowników.
Ukształtowały sie niwy pól uprawowych, siedliskowe, ogrodowe, pastwiskowe, górskie a także toponimiczne (gr. topos - miejsce, okolica, onyma - imię) o nazwiskach pochodzących od imion osadników, np. Niwa Janowa.

3. Struktura wlasnościowa

3.1 Działka i parcela

W strukturze własnościowej istotne znaczenie maja zasadnicze, elementarne obiekty powierzchniowe oraz związane z nimi prawa.
W tej dziedzinie należy wyróżnić: działke, parcelę, nieruchomość oraz gospodarstwo rolne.

Działka
jest podstawowym elementem powierzchniowym w strukturze władania rozumianego jako własnośc i inne prawa rzeczowe.
Przepisy Kodeksu Cywilnego (Kc0 definiuja poszczególne kategorie praw, w tym równiez prawa rzeczowe ograniczone obejmujące: użytkowanie, sluzebności i inne.
W tym sensie użytkowanie jest jedna z form władania, co nie jest równoznaczne z  przeznaczeniem, funkcją oraz sposobem zagospodarowania i wykorzystania gruntu.
Granice działki oddzielaja ja od gruntów pozostajacych we władaniu innych osób.
Działka - ciągła część powierzchni ziemi, stanowiąca przedmiot władania jednej osoby lub grupy osób.

Parcela
(fr. parcelle), mylona niekiedy z działką, jest elementarnym obiektem podziału powierzchniowego terenu, stanowiącym w potocznym rozumieniu fragment gruntu wyodrębniony w celach rolniczych lub pod zabudowę.
Parcela - ciągly obszar użytku gruntowego, będący przedmiotem odrebnego władania.
W granicach jednej działki może występować jedna lub więcej parcel.

3.2 Nieruchomość

Nieruchomości to wg art. 46 Kodeksu Cywilnego:
... części powierzchni ziemskiej, stanowiące odrebny przedmiot własności (grunty), jak rownież budynki trwałe z gruntem związane lub części tych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrebny przedmiot własnosci.

Z wyjatkiem budynków, będących odrebnymi od gryntu nieruchomościami, wszystkie obiekty i urządzenia trwale związane z gruntem, a takze drzewa i inne zakorzenione rosliny są częsciami składowymi gruntu.
Własnosć rzeczy (gruntu) dotyczy zatem wszystkich obiektów i elementów znajdujacych sie w jej przestrzeni, czyli nad, na i pod powierzchnia gruntu.
Zależnośc ta wynika z zasady prawa rzymskiego "superficies solo cedit" (łac. to co jest na powierzchni przypada gruntowi), zgodnie z która następuje powiązanie własnosci gruntu z budynkami, roślinnością lub urządzeniami trwale z tym gruntem połączonymi.
Skutkiem tego jest domniemanie, iz to co jest trwale z gruntem połączone pozostaje częścią składową gruntu i własnościa właściciela gruntu.

Do częsci składowych gruntu nalezą:

Wyjątkiem od zasady "superficies solo cedit" są
  1. wszystkie przypadki istnienia nieruchomości budynkowych i loaklowych stanowiacych nieruchomośc odrebna od gruntu, której odrębność jest zastrzeżona
    na podstawie istniejących przepisów szczególnych
  2. rzeczy stanowiace odrebną własność, np. tymczasowe obiekty budowlane, drzea i inne rosliny zasadzone lub zasiane przez rolniczą spółdzielnie produkcyjną
    na użytkowanych przez nią gruntach Skarbu Państwa lub członka spółdzielni
  3. urządzenia służące do doprowadzenia lub odprowadzenia wody, pary, gazu, prądu wlektr. oraz inne podobne, które nie należą do cześi składowych gruntu lub budynku,
    jesli wchodza w skład przediębiorstwa lub zakładu z którym zostały połączone
  4. powierzchniowe wody plywające

Nieruchomość określana jet wg cech fizycznych, prawnych i ekonomicznych.

Cechy fizyczne nieruchomości charakteryzują: rodzaj, trwałość, przestrzenne usytuowanie nieruchomości

Cechy prawne charakteryzują stan prawny nieruchomości i dotyczą ujawnionych a także nieujawnionych praw związancyh z dana nieruchomościa oraz wzajemnej relacji z innymi nieruchomościami.

Cechy ekonomiczne charakteryzują walory komercyjne i finansowe nieruchomości wynikające z jej wartości.
Dotyczą atrakcyjności nieruchomości ze względu na lokalizację, zagospodarowanie, kapitałochłonnośc, wyjątkowość itp.

Szczególnie ważną funkcje w oznaczaniu nieruchomości mają jej granice prawne, które wyznaczają przestrzenny zasię praw przynależnych do nieruchomosci.
W granicach nieruchomości skumulowane sa zatem jej cechy fizyczne, prawne i ekonomiczne.

Nieruchomość moze skladać sie z jednej lub więcej wyodrębnionych części gruntu, np. nieruchomośc obejmująca jedną lub więcej działek.

Rodzaje nieruchomości:

NIERUCHOMOŚCI
GRUNTOWE
Niezabudowane Rolne Leśne Zabudowane BUDYNKOWE LOKALOWE
Mieszkalne Niemieszkalne

Nieruchomość gruntowa - grunt wraz z jego częsciami składowymi z wyjątkiem budynków i lokali stanowiacych odreby przedmiot wlasności
W przypadku gdy dla nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta, wtedy nieruchomość ta jest oddzielona od innych nieruchomości należących do tego amego wlaściciela.

Nieruchomość rolna - specjalny rodzaj nieruchomości gruntowej, która moze byc wykorzystana do prowadzenia dzialalności wytwórczej w rolnictwie, czyli do produkcji roslinnej i zwierzęcej a takze specjalnych działów produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

Nieruchomość leśna - las, czyli grunt o zwartej powierzchni co najmniej 10 a, pokryty roślinnościa i uprawami leśnymi.
Jako las jest uważany takze grunt:

Nieruchomość budynkowa - stanowią budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrebny od gruntu przedmiot własnosci.
Dotyczy to np. budynków wybudowanych przez:

Nieruchomość lokalowa - lokal mieszkalny lub użytkowy (w tym garaż), bęący pzredmiotem odrębnej własnosci, tworzący w budynku wydzieloną całość, wraz z udzialem w cześciach wspólnych (art. 136 Kc).
Ustanowienie oddielnej własnośi lokali jet dokonywane w drodze umowy notarialnej, w której okresla się rodzaj, położenie i rozmiar lokali, wielkosc udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali we współwłasności nieruchomosci oraz sposób zarządzania wspólna nieruchomościa,
Udzial wlaściciela lokalu we współwłasności nieruchomości jest prawem związanym z wlasnościa lokalu i dotyczy działki gruntu, na której znajduje się budynek, a także wszelkich części budynku i innych urządzeń, niesłużących do wyłącznego uzytkowania przez właścicieli poszczególnych lokali, jak piwnice, strych, magazyn itp.

3.3 Gospodarstwo rolne

Gospodarstwo rolne to grunty rolne oraz inne grunty (budowlane, leśne, zadrzewione, pod wodami), wraz z budynkami lub ich częściami, urządzeniami, inwentarzem (żywym i martwym, zasobami siły roboczej i pociagowej, zapasami) oraz prawami i obowiazkami związanymi z prowadzeniem produkcji rolniczej, które stanowia lub mogą stanowić zorganizowną całość.
Za gospodarstwa rolne uznaje się takze gospodarstwa hodowalne, ogrodnicze, sadownicze, szkółkarskie, plantacje.

3.4 Przedsiębiorstwo

Jednostka gospodarcza stanowiąca ogół prawnie, organizacyjnie i ekonomicznie zespolonych składników materialnych i niematerialnych w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
W skład przedsiębiorstwa moga wchodzic mniej lub bardziej wydzielonw zakłady.
Przedsiębiorstwo (potocznie firma) moze posiadać osobowosc prawną, lecz nie jest to warunek konieczny.
Całość przediebiorstwa obejmuje: nazwę, znaki towarowe i logo, wzory użytkowe, nieruchomosci i ruchomości, produkty, materialy, a takze prawa, zobowiazania iobciążenia wynikające z funkcjonowania i prowadzenia przediśebiorstwa.

4. Uzytki gruntowe i ich systematyka


4.1 Podział użytków gruntowych


Użytkowanie ziemi jest sposobem wykorzystywania ziemi pzrez czlowieka dla potrzeb gospodarczych lub osadnictwa.
Jest zróznicowane i zależne od warunków naturalnych (klimat, gleby, wody, ukształtowanie terenu), które wplywają na kierunki rozwoju gospodarczego.

Do form użytkowania ziemi należą:
użytki rolne (grunty orne, sady, łąki, pastwiska),
lasy i nieużytki (bagna, tereny skaliste, wydmy piasczyste, pustynie praz tereny zabudowane, drogi, hałdy itp.)

Użytek gruntowy - częśc powierzchni ziemi o jednolitym sposobie wykorzystania i zagospodarowania.
Istnieje wiele sposobów użytkowania ziemi i dlatego mamy do czynienia z duzą różnorodnością użytków gruntowych, które mozna usystematyzowac wg róznych kryteriów.

Z punktu widzenia użyteczności są 2 kategorie użytków gruntowych:
  1. Użytki gruntowe życiodajne (uprawy rolne, leśne, grunty pokryte roslinnościa lub wodami). Uzytki te sa środkiem produkcji roślin a posrednio także zwierząt.
  2. Użytki gruntowe budowlane (grunty na któwych lokalizuje się budynki techniczne i inne). Stanowią powierzchnię martwa. Umożliwiają lokowanie obiektów budowlanych.

Ze względu na pochodzenie
Użytki naturalne, powstale bez ingerencji czlowieka, będace wytworem przyrody: lasy, naturalne łąki i pastwiska, cieki, jeziora, bagna, torfowiska, tereny górskie itp.
Użytki przysposobione, które zostały ukszatłtowane wskutek działalności gospodarczej czlowieka. Należą tu m.in. terenyz abudowane, komunikacyjne, rekreacyjne, sportowe, sztuczne zbiorniki wodne.

Ze względu na stałość wykorzystania:
  1. Użytki gruntowe trwale, czyli wykorzystywane w ten sam sposób
  2. Użytki gruntowe czasowe, poddawane krótkotrwałym zmianom uzytkowania, np. użytkowanie gruntu ornego przez rok lub kilka lat jako łąki, spowodowane przeważnie koniecznością dokonania płodozmianu.
W ewidencji gruntów wykazuje się tylko użytki trwałe, chociaż aktualnie czasowy sposób użytkowania gruntów rolnych podlega ewidencji w ARiMR i moze miec wpływ na wysokość dopłat z UE dla rolników.

Systematyka użytków gruntowych dzieli je na: grupy, rodzaje, typy i odmiany.

Grupe stanowią użytki gruntowe, które mają okreslone funkcje i pzreznaczenie, np. do produkcji rolnej, leśnej, uslugowe, przemysłowe, komunikacyjne itp.
stanowiacym własność Skarbu Państwa grupach wyodrebnia sie ich rodzaje, ze względu na sposób uzytkowania oraz podstwowe cechy, np. w grupie użytków rolnych sa: grunty orne, sady, ąki i pastwiska.
W ramach kolejnego poziomu podziału rodzajów użytków gruntowych na typy uwzględnia się cechy i właściwosci przyrodnicze użytku, np. odróżnia sie łąkę mineralną od torfowej, las igasty od liściastego i mieszanego.

4.2 Systematyka użytków gruntowych w ewidencji gruntów

ZAŁĄCZNIK Nr 6
ZALICZANIE GRUNTÓW DO POSZCZEGÓLNYCH UśYTKÓW GRUNTOWYCH

1. Użytki rolne
1) Grunty orne
Do gruntów ornych zalicza się grunty :
a) poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję ziemiopłodów rolniczych lub ogrodniczych, w tym grunty, na których
urządzone zostały ogrody działkowe oraz szklarnie i inspekty,
b) nadające się do uprawy , o której mowa pod lit. a), ale zajęte pod plantacje chmielu, wikliny, drzew (np. choinek) oraz szkółki drzew
ozdobnych i krzewów,
c) ugory, odłogi.
2) Sady
Do sadów zalicza się grunty o powierzchni co najmniej 0,1000 ha zasadzone drzewami i krzewami owocowymi o zwartym nasadzeniu
(minimum 600 drzew lub 2.000 krzewów na 1 ha ), szkółki drzew i krzewów owocowych oraz winnice.
3) Łąki trwałe
Do łąk trwałych zalicza się grunty pokryte zwartą wieloletnią roślinnością, złożoną z licznych gatunków traw, roślin motylkowych i ziół,
tworzących ruń łąkową , systematycznie koszoną , a w rejonach górskich - hale i połoniny z zasady koszone .
4) Pastwiska trwałe
Do pastwisk trwałych zalicza się grunty pokryte podobną jak na łąkach roślinnością, z reguły wypasane, a w rejonach górskich - hale i
połoniny, które z zasady nie są koszone, lecz wypasane.
5) Grunty rolne zabudowane
Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące
produkcji rolniczej , nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno -spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły,
wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogródki przydomowe
w gospodarstwach rolnych.
6) Grunty pod stawami
Do gruntów pod stawami zalicza się grunty pod zbiornikami wodnymi ( z wyjątkiem jezior i zbiorników zaporowych z urządzeniami do
regulacji poziomu wód) , wyposażonymi w urządzenia hydrotechniczne, nadającymi się do chowu, hodowli i przetrzymywania ryb,
obejmujące powierzchnię ogroblowaną wraz z systemem rowów oraz tereny przyległe do stawów i z nimi związane, a należące do obiektu
stawowego.
7) Grunty pod rowami
Do gruntów pod rowami zalicza się grunty zajęte pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych dla gruntów
wykorzystywanych do produkcji rolniczej .

2. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione
1) Lasy
Do lasów zalicza się grunty określone jako "las " w ustawie z dnia 28 września 1991 r . o lasach (Dz. U. z 2000 r . Nr 56 , poz. 679, Nr 86,
poz. 958 i Nr 120, poz. 1268).
2) Grunty zadrzewione i zakrzewione
Gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi są grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze od 0,1000 ha , a
także:
a) śródpolne skupiska drzew i krzewów niezaliczone do lasów,
b) tereny torfowisk, pokrytych częściowo kępami krzewów i drzew karłowatych,
c) grunty porośnięte wikliną w stanie naturalnym oraz krzewiastymi formami wierzb w dolinach rzek i obniżeniach terenu,
d) przylegające do wód powierzchniowych grunty porośnięte drzewami lub krzewami, stanowiące biologiczną strefę ochronną cieków i
zbiorników wodnych,
e) jary i wąwozy pokryte drzewami i krzewami w sposób naturalny lub sztuczny w celu zabezpieczenia przed erozją, niezaliczone do lasów,
f) wysypiska kamieni i gruzowiska porośnięte drzewami i krzewami,
g) zadrzewione i zakrzewione tereny nieczynnych cmentarzy, poza zwartymi kompleksami lasów,
h) skupiska drzew i krzewów mające charakter parku, ale niewyposażone w urządzenia i budowle służące rekreacji i wypoczynkowi .

3. Grunty zabudowane i zurbanizowane
1) Tereny mieszkaniowe
Do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne,
urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także
ogródki przydomowe .
2) Tereny przemysłowe
Do terenów przemysłowych zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia służące produkcji przemysłowej, a także ujęcia wody,
oczyszczalnie ścieków, stacje transformatorowe, czynne hałdy i wysypiska, urządzenia magazynowo-składowe , bazy transportowe i
remontowe itp .
3) Inne tereny zabudowane
Do innych terenów zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem,
kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką, oświatą , kulturą i sztuką, wypoczynkiem, łącznością itp ., czynne cmentarze, grzebowiska
zwierząt oraz inne grunty zabudowane, niewymienione w pkt 1 i 2.
4) Zurbanizowane tereny niezabudowane
Do zurbanizowanych terenów niezabudowanych zalicza się grunty niezabudowane , przeznaczone w planach zagospodarowania
przestrzennego pod zabudowę, wyłączone z produkcji rolniczej i leśnej.
5) Tereny rekreacyjno-wypoczynkowe
Do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych zalicza się niezajęte pod budynki:
a) tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabaw dziecięcych, plaże, urządzone parki, skwery , zieleńce (poza pasami ulic) ,
b) tereny o charakterze zabytkowym: ruiny zamków , grodziska, kurhany, pomniki przyrody itp .,
c) tereny sportowe: stadiony, boiska sportowe, skocznie narciarskie, tory saneczkowe, strzelnice sportowe, kąpieliska itp .,
d) tereny spełniające funkcje rozrywkowe: lunaparki, wesołe miasteczka itp.,
e) ogrody zoologiczne i botaniczne,
f) tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych.
6) Użytki kopalne
Do użytków kopalnych zalicza się grunty zajęte przez czynne odkrywkowe kopalnie, w których odbywa się wydobycie kopalin.
7) Tereny komunikacyjne, w tym:
a) Drogi
Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86 , poz. 958) .
W szczególności do dróg zalicza się grunty zajęte pod:
- drogi krajowe,
- drogi wojewódzkie,
- drogi powiatowe,
- drogi gminne,
- drogi w osiedlach mieszkaniowych,
- drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej,
- place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz
ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych.
Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu
rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego;
b) Tereny kolejowe
Do terenów kolejowych zalicza się grunty zajęte pod obiekty, budowle i inne urządzenia przeznaczone do wykonywania i obsługi ruchu
kolejowego (torowiska kolejowe, stacje, rampy, magazyny, bocznice kolejowe itp.);
c) Inne tereny komunikacyjne
Do innych terenów komunikacyjnych zalicza się grunty zajęte pod:
- porty lotnicze i inne budowle oraz urządzenia służące komunikacji lotniczej ,
- urządzenia portowe, przystanie, obiekty i budowle służące komunikacji wodnej,
- naziemne obiekty, budowle i urządzenia górskich kolei linowych,
- torowiska tramwajowe poza pasami ulic i dróg, a także obiekty i urządzenia związane z komunikacją miejską ,
- urządzone parkingi poza lasami państwowymi, dworce autobusowe ,
- wały ochronne wód przystosowane do ruchu kołowego.

4. Użytki ekologiczne
Do użytków ekologicznych zalicza się prawnie chronione pozostałości ekosystemów, takich jak: naturalne zbiorniki wodne, śródpolne i śródleśne
"oczka wodne", kępy drzew i krzewów, bagna, torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy ,
kamieńce itp . Użytki ekologiczne określa się na podstawie rozporządzenia właściwego wojewody lub uchwały właściwej rady gminy, podjętych
na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

5. Nieużytki
Do nieużytków zalicza się:
1) niezakwalifikowane do użytków ekologicznych :
a) bagna (błota , topieliska , trzęsawiska , moczary, rojsty),
b) piaski (piaski ruchome, plaże nieurządzone, piaski nadbrzeżne, wydmy),
c) naturalne utwory fizjograficzne, takie jak: urwiska, strome stoki, uskoki, skały, rumowiska,
2) nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobiska po wydobywaniu kopalin.

6. Grunty pod wodami
1) Grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi
Gruntami pod morskimi wodami wewnętrznymi są grunty pokryte morskimi wodami wewnętrznymi, do których zalicza się:
a) część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego, wraz ze Świną i Dziwną oraz Zalewem Kamieńskim, znajdujące się na
wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzekę Odrę pomiędzy Zalewem
Szczecińskim a wodami portu Szczecin,
b) część Zatoki Gdańskiej zamkniętą linią podstawową biegnącą od punktu o współrzędnych 54 °37' 36" szerokości geograficznej północnej i
18°49 '18 " długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22 '12 " szerokości geograficznej
północnej i 19°21 '00 " długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Wiślanej) ,
c) część Zalewu Wiślanego znajdującą się na południowy zachód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Federacją
Rosyjską na tym Zalewie,
d) wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe urządzenia portowe, stanowiące integralną
część systemu portowego.
2) Grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi
Do gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi zalicza się grunty pod wodami płynącymi w rzekach, potokach górskich, kanałach i
innych ciekach , o przepływach stałych lub okresowych, oraz źródła , z których cieki biorą początek, a także grunty pod wodami
znajdującymi się w jeziorach i zbiornikach sztucznych, z których cieki wypływają lub do których wpływają.
3) Grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi
Do gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi zalicza się grunty pod wodami w jeziorach i zbiornikach innych niż określone w pkt
1 i 2.

7. Tereny różne
Do terenów różnych zalicza się wszystkie pozostałe grunty , których nie można zaliczyć do innych użytków, takie jak:
1) grunty przeznaczone do rekultywacji oraz niezagospodarowane grunty zrekultywowane,
2) wały ochronne nieprzystosowane do ruchu kołowego.
Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zalicza się zdegradowane lub zdewastowane grunty , takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska,
zapadliska, tereny po działalności przemysłowej i górniczej oraz po poligonach wojskowych , dla których właściwe organy zatwierdziły projekty
rekultywacji .



Oznaczenia użytków gruntowych stosowane w ewidencji gruntów zostały zamieszczone w paragrafach: 67 i 68
rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r.
w sprawie ewidencji gruntów i budynków
(Dz. U. z dnia 2.05.2001r.)

§ 67. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:
1) użytki rolne,
2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,
3) grunty zabudowane i zurbanizowane,
4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób
zagospodarowania lub użytkowania terenu, np . E-Ws, E-Wp, E- Ls, E-Lz, E-N, E- Ps, E-R,
5) nieużytki , oznaczone symbolem - N,
6) grunty pod wodami,
7) tereny różne oznaczone symbolem - Tr.

§ 68. 1. Użytki rolne dzielą się na:
1) grunty orne, oznaczone symbolem - R,
2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową
oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np . S-R, S-Ł, S- Ps,
3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,
4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,
5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B " oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego
część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B- Ł, B -Ps,
6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr ,
7) rowy, oznaczone symbolem - W.
2. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na :
1) lasy , oznaczone symbolem - Ls,
2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub , w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach
objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część
składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np . Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps.
3. Grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na:
1) tereny mieszkaniowe , oznaczone symbolem - B,
2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba,
3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi ,
4) zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp,
5) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem - Bz,
6) użytki kopalne, oznaczone symbolem - K,
7) tereny komunikacyjne, w tym:
a) drogi , oznaczone symbolem - dr,
b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk ,
c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti.
4. Grunty pod wodami dzielą się na:
1) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, oznaczone symbolem - Wm,
2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem - Wp,
3) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, oznaczone symbolem - Ws.
5. Sadów o powierzchni mniejszej od 0,1000 ha oraz innych użytków gruntowych o powierzchni mniejszej od 0,0100 ha nie wykazuje się w
ewidencji .
6. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.
§ 69. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi rejonów statystycznych są numeryczne opisy granic tych obiektów oraz ich numery zgodne z
krajowym rejestrem urzędowego podziału terytorialnego kraju, prowadzonym na podstawie przepisów o statystyce publicznej .

Udział poszczególnych form użytkowania gruntu w ogólnej powierzchni określonego obszaru jest określany jako struktura użytkowania ziemi.
Struktura ta zeleży od warunków naturalnych danego obszaru jak i od czynników gospodarczych (rodzaj specjalności rolnej, uprzemysłowienie i stopien urbanizacji).

W Europie udział gruntów ornych wynosi pk. 29%. Na obszarze Ameryki Północnej domunuja lasy - 38%, w Ameryce Póludniowej 46% lasów.
W Azji i Afryce największa powierzchnię zajmują nieuzytki.



Prezentacja i analiza wybranych przepisów prawa z zakresu wykonwstwa geodezyjnego

na podstawie książki "Wykonawstwo Geodezyjne" , Ryszrad Hycner, Paweł Hanus, wyd. Gall. Katowice, 2007

Gospodarka nieruchomościami


Ustawa z 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami

Informacje ogólne

Gospodarka nieruchomościami jest procesem obejmujacym szereg zasad i czynności o charakterze prawnym i geodezyjno-prawnym, mających na celu właściwe zarzżdzanie nieruchomościami,
a w szczególności nieruchomościami stanowiacymi własnośc SKP i JST.

Najważniejsze procesy GN:
Najważniejszymi procesami gospodarki nieruchomości są:

Celem gospodarki nieruchomosciami jest określenie warunków i metod w zakresie zmiany stanu faktycznego i prawnego nieruchomości.

Głównym aktem prawnym regulujacym gospodarkę nieruchomościami jest w.w. ustawa z 1997r.
Ustawa definiuje ważniejsze pojęcia związane z gospodarowaniem nieruchomosciami.

Najważniejsze pojęcia związane z gospodarowaniem nieruchomosciami.:

Istotnym ze względuna gospodarowanie nieruchomosciami jest określenie przez ustawę celów publicznych.

Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.inn.

Nieruchomosciami są części powierzchni ziemskiej stanowiace odrębny przedmiot własnoći (grunty), jak równiez budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków,
jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrebny od gruntu przedmiot własnosci.

Definicja ta pozwala na wyróżnienie następujacych rodzajów nieruchomosci:

Z nieruchomością lokalowa związana jest nieruchomosć wspólna powstajaca w wyniku wyodrębnienia oddzielnej własności lokali w budynku.

Działy w ustawie:
Ustawa o gospodarce nieruchomosciami dzieli się na 7 działów.

Dział I - Przepisy ogólne, określa co ustawa reguluje, definiuje podstawowe pojęcia z gospodarki nieruchomościami. W dziale tym przedztawione są równiez organy odpowiedzialne za sprawy gospodarki nieruchomosciami, a także cele publiczne w rozumieniu ustawy.

Dział II - gospodarowanie nieruchomosciami stanowiącymi własnośc Skarbu Państwa oraz JST, przedstawia podział zasobu nieruchomości oraz kompetencje, zadania oraz cele osób odpowiedzialnych za prowadzenie tyc zasobów.
W dziale tym określono też tryb oraz sposób przeprowadania takich czynności jak:

Dział III - Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomosci, określa zasady przeprowadzania takich czynności geodezyjno-prawnych jak:

Dział IV dotyczy określania wartości nieruchoości

Dział V - Działalnośc zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami

Działy VI i VII dotycza przepisów karnych i przejściowych.






Obiekty powierzchniowe ewidencji gruntów

Wyznaczanie pól powierzchni obiektów terenowych jest jednym z najważniejszych zadań geodezyjnych i znajduje zastosowanie przede wszystkim podczas prac zwiażanych z zakladaniem lub modernizacją ewidencji gruntów.

Obiekt powierzchnowy


W wyniku procesu podziału Ziemi, ze względu na sposób jej użycia czy ze względu na władanie, powstaja obiekty powierzchniowe.
Obiekt jest bytem materialnym lub abstrakcyjnym istniejacym w świecie rzeczywistym.
Obiekt posiada tożsamość, co odróżnia go od inncyh obiektów. Posiada tez cechy (atrybuty), pozostające w relacjach z innymi obiektami, od których oddiela go granica.
Obiekt powierzchniowy lub przestrzenny stanowi figurę geometryczną lub bryłę utworzoną przez wyodrebniony zbiór punktów
występujący w rozpatrywanej przestzreni 2-wymiarowej lub 3-wymiarowej i opisany danymi przestrzennymi.
Dane przestrzenne obiektu dotyczą:
  1. właściwosci geometrycznych
  2. charakterystyki pod względem czasu, np. daty utworzenia
  3. zwiazków przestzrenncyh (topologicznych) z innymi obiektami
  4. wyróżnionych atrybutów opisowych, słuzących do jego identyfikacji

W aneksie nr 1 do instrukcji techn. G-5 jest taka definicja :
Obiekty powierzchniowe bazy danych ewidencyjnych - obiekty 2-wymiarowe ewidencyjnej mapy numerycznej, zwane obszarami, ograniczone linią zamkniętą, nazywaą poligonem i opsaną ciągiem par współrzędnych x, y, np. obireb ewidencyjny, działka ewidencyjna, użytek gruntowy.

Rodzaje danych ewidencyjnych obiektów powierzchniowych i zasady ich wydzielania sa w rozporządz. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków.


§ 3. 1. Ewidencję zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z
uwzględnieniem:
1) potrzeb związanych z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 21 ustawy,
2) istniejącego podziału kraju dla celów ewidencji , opartego na zasadniczym trójstopniowym podziale terytorialnym państwa.
2. Komputerowe bazy danych ewidencyjnych stanowią integralną część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
§ 4. Ewidencja obejmuje całe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem morza terytorialnego.
§ 5. Jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są:
1) ż,
2) obręb ewidencyjny,
3) działka ewidencyjna.

§ 6. 1. Jednostkę ewidencyjną stanowi obszar gruntów położonych w granicach administracyjnych gminy, a w przypadku gdy w skład gminy
wchodzi miejscowość o statusie miasta - również w granicach administracyjnych miasta.
2. W miastach, w których utworzone zostały dzielnice, jako jednostki pomocnicze gminy, jednostką ewidencyjną może być obszar dzielnicy lub
kilku sąsiadujących ze sobą dzielnic.
3. Jednostkę ewidencyjną określa nazwa własna oraz identyfikator krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju, prowadzonego
na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
§ 7. 1. ż dzieli się na obręby ewidencyjne.
2. Przy projektowaniu przebiegu granic obrębów uwzględnia się podział na rejony statystyczne i obwody spisowe.
3. Granice obrębów wiejskich powinny być zgodne z granicami wsi i sołectw.
4. Granice obrębów na obszarach miast powinny być zgodne z granicami dzielnic i w miarę możliwości pokrywać się z granicami osiedli i
zespołów urbanistycznych oraz naturalnymi granicami wyznaczonymi w szczególności przez cieki, ulice, linie kolejowe i inne obiekty
fizjograficzne.
5. Na odcinkach wybrzeża morskiego granice obrębów powinny być zgodne z linią podstawową morza terytorialnego .
6. Teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy, może stanowić odrębny obręb ewidencyjny zastrzeżony ze względu na obronność i
bezpieczeństwo państwa.
7. Obręb w jednostce ewidencyjnej jest określony przez jego nazwę i numer lub wyłącznie przez numer.
§ 8. 1. Podziału na obręby i określenia ich granic dokonuje starosta, po zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo organu do spraw
zagospodarowania przestrzennego oraz właściwej miejscowo jednostki statystyki publicznej .
2. Wyniki ustaleń, o których mowa w ust. 1, wykazuje się na mapie przeglądowej sporządzonej, w zależności od wielkości obszaru, w skali
1:10 .000 lub 1:25.000.

§ 9. 1. Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym ,
wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.
2. Sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek
organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli :
1) wyodrębnione zostały w wyniku podziału nieruchomości, a materiały powstałe w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych związanych
z tym podziałem przyjęte zostały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,
2) są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych,
zbiorach dokumentów, aktach notarialnych , prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych decyzjach administracyjnych, a jednocześnie
są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
3) obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe, rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest
celowe ze względu na odrębne oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych bądź ze względu na ich różne nazwy
urzędowe.
3. W razie wzajemnego przecinania się linii kolejowych , dróg publicznych, morskich wód wewnętrznych oraz wód śródlądowych, przy ustalaniu
granic działek ewidencyjnych stosuje się następujące zasady:
1) morskie wody wewnętrzne oraz wody śródlądowe, z wyjątkiem wód płynących rurociągami lub krytymi kanałami, dzielą linie kolejowe i
drogi publiczne na odrębne działki ewidencyjne,
2) linie kolejowe dzielą drogi publiczne na odrębne działki ewidencyjne,
3) drogi wyższej kategorii dzielą drogi niższej kategorii na odrębne działki ewidencyjne.
4. W obszarze obrębu działka ewidencyjna jest wyróżniana przez jej numer, który ma postać liczby naturalnej.
5. W razie podziału nieruchomości, nowo powstałe działki ewidencyjne oznacza się numerami w postaci ułamka q/ p, w którym q jest liczbą
naturalną oznaczającą numer działki ewidencyjnej pierwotnej podlegającej podziałowi , zaś p jest najmniejszą liczbą naturalną umożliwiającą
wyróżnienie każdej nowej działki ewidencyjnej.
6. W przypadku połączenia działek ewidencyjnych nowo powstałą działkę ewidencyjną oznacza się kolejną, niewykorzystaną w danym obrębie,
liczbą naturalną.
§ 10. 1. Ewidencja obejmuje :
1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali,
2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości.
2. W przypadkach braku danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi
nieruchomościami władają.
§ 11. 1. W ewidencji oprócz danych, o których mowa w § 10, wykazuje się także :
1) dane dotyczące:
a) użytkowników wieczystych gruntów,
b) jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami,
c) państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub
innych praw rzeczowych,
d) organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz
gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości,
e) użytkowników gruntów państwowych i samorządowych,
2) dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, zwanych dalej "dzierżawcami",
zgłoszonych do ewidencji stosownie do art . 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z
1998 r. Nr 7, poz. 25 , Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 i z 2000 r. Nr 45, poz. 531),
3) opis praw: osób , organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w pkt 1 i 2 oraz w § 10 ust. 1 pkt 2, do gruntów, budynków i
lokali ,
4) informacje o dokumentach, które stanowiły podstawę do sporządzenia opisu, o którym mowa w pkt 3,
5) datę i zegarowy czas wpisania danych do bazy danych,
6) datę ostatniej weryfikacji danych.
2. Dane ewidencyjne o gruntach będących przedmiotem dzierżawy oraz o dzierżawcach ujawnia się w ewidencji wyłącznie na wspólny wniosek
podmiotów, które zawarły umowę dzierżawy.



§ 59. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi gruntów połoŜonych w granicach obrębu są:
1) nazwa obrębu i jego numer stanowiący część składową identyfikatora obrębu ,
2) numeryczny opis granic obrębu , uwzględniający granice jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,
3) dane dotyczące działek ewidencyjnych wchodzących w skład obrębu ,
4) dane dotyczące budynków stanowiących część składową gruntu,
5) dane o usytuowaniu budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności,
6) dane dotyczące użytków gruntowych i klas gleboznawczych ,
7) dane dotyczące rejonów statystycznych.
§ 60. 1. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są:
1) numer działki stanowiący część składową identyfikatora działki ewidencyjnej,
2) numeryczny opis granic działki ewidencyjnej,
3) pole powierzchni działki ewidencyjnej ,
4) informacje określające pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej ,
5) wartość działki ewidencyjnej oraz data określenia tej wartości,
6) numer jednostki rejestrowej gruntów, do której przyporządkowana została działka ewidencyjna, stanowiący część składową identyfikatora
tej jednostki rejestrowej,
7) oznaczenie księgi wieczystej, a w przypadku gdy księga wieczysta nie jest założona - oznaczenie dokumentów określających własność,
8) oznaczenie dokumentów określających inne prawa do działki ewidencyjnej niż własność i prawo użytkowania wieczystego,
9) numer rejestru zabytków prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie dóbr kultury,
10) numer rejonu statystycznego stanowiący część składową identyfikatora tego rejonu.
2. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej oprócz danych, o których mowa w ust. 1, są:
1) dla działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę - numer porządkowy,
którym oznaczona została nieruchomość w trybie przepisów o numeracji nieruchomości, i nazwa ulicy, przy której leży działka ewidencyjna,
2) dla działek ewidencyjnych stanowiących drogi publiczne - numery tych dróg nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych i
dodatkowo nazwa ulicy, jeżeli droga publiczna pełni tę funkcję,
3) dla działek ewidencyjnych stanowiących obiekty fizjograficzne, takie jak: cieki, zbiorniki wodne, parki, uroczyska leśne - nazwy tych
obiektów.
3. W przypadku gdy w granicach obrębu wyróżniane są zwyczajowo zespoły urbanistyczne, przysiółki, niwy, uroczyska - dane ewidencyjne
działek ewidencyjnych mogą być uzupełniane nazwami tych obszarów.
§ 61. Numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych.
§ 62. Pole powierzchni działki ewidencyjnej oblicza się na podstawie współrzędnych, o których mowa w § 61 , i określa się w hektarach z
dokładnością zapisu do 0,0001.
§ 63. 1. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego część składową gruntu są:
1) numer ewidencyjny budynku stanowiący część składową identyfikatora budynku,
2) numer porządkowy, którym oznaczony został budynek w trybie przepisów o numeracji nieruchomości,
3) numeryczny opis konturu wyznaczonego przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych
kondygnacji przyziemnej budynku, a w budynkach posadowionych na filarach, kondygnacji opartej na tych filarach - zwanego dalej konturem
budynku,
4) numery działek ewidencyjnych, na których usytuowany jest budynek,
5) oznaczenie funkcji podstawowej budynku,
6) wartość budynku oraz data określenia tej wartości,
7) rok zakończenia budowy,
8) pole powierzchni zabudowy w m2,
9) liczba kondygnacji nadziemnych oraz liczba kondygnacji podziemnych,
10) informacja o materiale, z którego zbudowane są zewnętrzne ściany budynku,
11) liczba i numery lokali stanowiących odrębne nieruchomości lokalowe,
12) liczba i numery lokali innych niż wymienione w pkt 11 ,
13) łączne, wyrażone w m2, pole powierzchni użytkowej:
a) wszystkich lokali w budynku,
b) pomieszczeń przynależnych do lokali,
14) numer rejestru zabytków prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie dóbr kultury.
2. Przez powierzchnię zabudowy rozumie się pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur , o którym mowa w ust. 1 pkt 3.
3. Powierzchnię użytkową lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali
mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 i Nr 162, poz. 1119, z 1999 r. Nr 111, poz. 1281, z 2000 r . Nr
3, poz. 46 , Nr 5, poz. 67 , Nr 83 , poz. 946, Nr 88, poz. 988, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1317 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 27) .
4. W ewidencji wykazuje się następujące materiały budowlane, o których mowa w ust. 1 pkt 10 :
1) mur,
2) drewno,
3) inne materiały.
5. Dane ewidencyjne określające rok zakończenia budowy poszczególnych budynków przyjmuje się z ewidencji rozpoczynanych i oddawanych do
użytkowania obiektów budowlanych, prowadzonej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego na podstawie
przepisów prawa budowlanego lub, jeżeli ewidencja ta nie zawiera odpowiednich danych, przyjmuje się przybliżoną datę zakończenia budowy
ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji.
§ 64. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności , oprócz danych wymienionych w §
63 ust. 1, są:
1) oznaczenie księgi wieczystej lub innych dokumentów określających własność budynku,
2) oznaczenie dokumentów określających inne prawa do budynku niż własność,
3) numer jednostki rejestrowej budynków, do której przyporządkowany został budynek stanowiący część składową identyfikatora tej
jednostki.
§ 65. 1. Ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje:
1) budynki mieszkalne,
2) budynki przemysłowe,
3) budynki transportu i łączności,
4) budynki handlowo-usługowe ,
5) zbiorniki , silosy i budynki magazynowe,
6) budynki biurowe,
7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej,
8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe,
9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa,
10) inne budynki niemieszkalne.
2. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie
przepisów o statystyce publicznej.
§ 66. 1. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas gleboznawczych są:
1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas ,
2) oznaczenia użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów.
2. Klasy gleboznawcze poszczególnych użytków, ich kontury i oznaczenia przyjmuje się z operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
§ 67. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:
1) użytki rolne,
2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,
3) grunty zabudowane i zurbanizowane,
4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób
zagospodarowania lub użytkowania terenu, np . E-Ws, E-Wp, E- Ls, E-Lz, E-N, E- Ps, E-R,
5) nieużytki , oznaczone symbolem - N,
6) grunty pod wodami,
7) tereny różne oznaczone symbolem - Tr.
§ 68. 1. Użytki rolne dzielą się na:
1) grunty orne, oznaczone symbolem - R,
2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową
oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np . S-R, S-Ł, S- Ps,
3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,
4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,
5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B " oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego
część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B- Ł, B -Ps,
6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr ,
7) rowy, oznaczone symbolem - W.
2. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na :
1) lasy , oznaczone symbolem - Ls,
2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub , w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach
objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część
składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np . Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps.
3. Grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na:
1) tereny mieszkaniowe , oznaczone symbolem - B,
2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba,
3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi ,
4) zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp,
5) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem - Bz,
6) użytki kopalne, oznaczone symbolem - K,
7) tereny komunikacyjne, w tym:
a) drogi , oznaczone symbolem - dr,
b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk ,
c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - Ti.
4. Grunty pod wodami dzielą się na:
1) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, oznaczone symbolem - Wm,
2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem - Wp,
3) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, oznaczone symbolem - Ws.
5. Sadów o powierzchni mniejszej od 0,1000 ha oraz innych użytków gruntowych o powierzchni mniejszej od 0,0100 ha nie wykazuje się w
ewidencji .
6. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.
§ 69. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi rejonów statystycznych są numeryczne opisy granic tych obiektów oraz ich numery zgodne z
krajowym rejestrem urzędowego podziału terytorialnego kraju, prowadzonym na podstawie przepisów o statystyce publicznej .
§ 70. 1. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są:
1) numer lokalu, stanowiący część składową identyfikatora lokalu,
2) numer ewidencyjny budynku, w którym znajduje się lokal,
3) oznaczenie funkcji użytkowej lokalu,
4) liczba izb wchodzących w skład lokalu oraz liczba i rodzaj pomieszczeń przynależnych do lokalu ,
5) wyrażone w m2 pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu .
2. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, oprócz danych wymienionych w ust. 1, są:
1) oznaczenie księgi wieczystej,
2) oznaczenie dokumentów określających inne niż własność prawa do lokalu,
3) numer ewidencyjny jednostki rejestrowej lokali, do której przyporządkowany został lokal,
4) wartość lokalu i data ustalenia tej wartości.
3. Ze względu na funkcję użytkową w ewidencji wyróżnia się:
1) lokale mieszkalne,
2) lokale niemieszkalne.

 

§ 75. 1. Powiatowe, wojewódzkie i krajowe zestawienia zbiorcze danych objętych ewidencją, zwane dalej "zestawieniami zbiorczymi",
sporządza się na podstawie wykazów gruntów, wykazów budynków i wykazów lokali, o których mowa w § 31 ust. 1-3, sporządzonych na dzień
1 stycznia każdego roku, zachowując formę i zakres treści tych wykazów.
2. W zbiorczych zestawieniach gruntów oprócz pól powierzchni wynikających z ewidencji , zwanych dalej "powierzchniami ewidencyjnymi",
wykazuje się równiez pola powierzchni jednostek podziału terytorialnego państwa według państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek
podziału terytorialnego państwa, zwane dalej "powierzchniami geodezyjnymi", oraz róznice między tymi powierzchniami.
3. Powierzchnie ewidencyjne uzytków gruntowych wyrównuje się na zasadach proporcjonalności do powierzchni geodezyjnej.
4. Pole powierzchni w zestawieniach zbiorczych gruntów określa się z dokładnością do 1 hektara. 

Według cytowanego fragmentu rozporządzenia


Jednostka ewidencyjna 

Jednostką ewidencyjna jest to  obszar zwarty w granicach administracyjny gminy, miasta lub jego dzielnicy, osiedla.

Jednostka ewidencyjna stanowi obszar gruntów położonych w granicach administracyjnych gminy, a w razie gdy w sklad gminy wchodzi miejscowosc o statucie miasta - równiez w granicah administarcyjnych miasta.

Wynika stad, ze w gminach miejsko-wiejskcih osobnymi jednostkami ewiencyjnymi sa wiejski obszar gminy orz obszar wchodzący w skład miasta.

W miastach, w których utworzono dzielnice, jednostką ewidencyjna moze byc obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic sąsiadujacych ze soba. (np. w Krakowie: Środmiwście, Podgórze, Krowodrza, Nowa Huta).

Jednostkę ewidenc. okresla nazwa oraz jej identyfikator w krajowym rejestzre urzędowym podziału terytorialnego kraju.


Obręb ewidencyjny

Obszar jednostki ewidencyjnej dzieli się na mniejsze jednostki, które noszą nazwę obrębów.

Cześciami składowymi jednostek ewidencyjnych sa obręby ewidencyjne, obejmujące obszary pojedynczych wsi lub mniejszych miast, przy zachowaniu zgodności granic obrębów z granicami wsi i sołectwa a w miastach dzielnic.

Obrębem takim np. na terenie gminy jest obszar wiejski, jaki stanowi wieś w granicach ustalonych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dla każdego obrębu prowadzony jest oddzielny operat ewidencyjny.

Obręby wydzielono dla potrzen EGiB, dla których zakłada się odrebny operat ewidencyjny.


Działka ewidencyjna

Działka ewidencyjna jest najmniejsza jednostką powierzchniowa podziału kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków.

Dzialką ewidencyjna jest ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względemprawnym, wydzielony z otoczenia za pomoca linii granicznych.

Działka budowlana

USTAWA
z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 

http://www.izbaurbanistow.pl/aktualizacja/data/pliki/458_o_planowaniu_i_zagospod_przestrzennym_tekst_jedn_12_01_2009.pdf

Art. 2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

12) „działce budowlanej” - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej
oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;



Wykaz użytków gruntowych:

1. Użytki rolne
1) Grunty orne R
2) Sady S
3) Łąki trwałe Ł
4) Pastwiska trwałe Ps

2. Użytki leśne
1) Lasy i grunty leśne Ls
2) Grunty zadrzewione i zakrzewione Lz

3. Grunty zabudowane i zurbanizowane
1) Tereny mieszkaniowe B
2) Tereny przemysłowe Ba
3) Inne tereny zabudowane Bi
4) Zurbanizowane tereny niezabudowane Bp
5) Tereny rekreacyjno - wypoczynkowe Bz
6) Użytki kopalne K
7) Tereny komunikacyjne
a) Drogi dr
b) Koleje Tk
c) Inne komunikacyjne Ti

4. Użytki ekologiczne E

5. Tereny różne Tr
6. Nieużytki N

7. Wody
1) Morskie wody wewnętrzne Wm
2) Wody śródlądowe płynące Wp
3) Wody śródlądowe stojące Ws
4) Rowy W


§ 67. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:
1) użytki rolne,
2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,
3) grunty zabudowane i zurbanizowane,
4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu
odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R,.
Grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą sie na:
5) nieużytki, oznaczone symbolem - N,
6) grunty pod wodami,
7) tereny różne oznaczone symbolem -Tr.

§ 67.1. Użytki rolne dzielą się na:
1 ) grunty orne, oznaczone symbolem - R,
2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps,
3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł,
4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps,
5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy
gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps,
6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr,
7) rowy, oznaczone symbolem - W.

§ 67.2. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na:
1) lasy, oznaczone symbolem - Ls,
2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą –symbolem złożonym z liter „Lz” oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np., Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps.

§ 67.3. Grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na:
1) tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B,
2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba,
3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem - Bi,
4) zurbanizowane tereny niezabudowane, oznaczone symbolem - Bp,
5) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, symbolem - Bz,
6) użytki kopalne, oznaczone symbolem – K,
7) tereny komunikacyjne, w tym:
a) drogi, oznaczone symbolem - dr,
b) tereny kolejowe, oznaczone symbolem - Tk,
inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem - T.

§ 67.4. Grunty pod wodami dzielą się na:
1) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, oznaczone symbolem - Wm,
2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem - Wp,
3) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, oznaczone symbolem - Ws.
§ 67.5. Sadów o powierzchni mniejszej od 0,1000 ha oraz innych użytków gruntowych o
powierzchni mniejszej od 0,0100 ha nie wykazuje się w ewidencji.